Ο συστηματικός ευνουχισμός του Νου (ΙΙ) – θρησκεία.

Επικρατεί η αντίληψη, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν συμμετέχουν έμπρακτα σε κάποια οργανωμένη θρησκεία (δεν εκκλησιάζονται), ότι η θρησκεία διαπαιδαγωγεί τον άνθρωπο με ευγενή χαρακτηριστικά όπως ελπίδα, αισιοδοξία και αγάπη. Αυτή η στάση συντηρεί τον θεολογικό μύθο, αλλά καταρρίπτεται ανελέητα και με το πιο τραγικό τρόπο απ’την ιστορική πραγματικότητα.

Τα φαινόμενα του φονταμενταλισμού, της μισαλλοδοξίας, της αντιπαλότητας των θρησκειών, η αποπολιτικοποίηση και η αποχαύνωση που προωθεί η Εκκλησιαστική Κατήχηση: στους νέων καταδεικνύουν απόλυτα ότι πρέπει να γίνει μια επαναξιολόγηση των όσων θεωρούμε ότι μας προσφέρει η θρησκευτική πίστη. Η έντονη παρέμβαση της μεταφυσικής θεολογικής σκέψης στα σχολεία, πανεπιστήμια και την επιστημονική έρευνα έχει ως αποτέλεσμα την διαστρέβλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και το σχηματισμό ιδεαλιστικών επιστημονικών θεωριών. [ Στο ζήτημα της εκπαίδευσης είχαμε αναφερθεί στο Πρώτο μέρος του άρθρου ].

Η θρησκεία είναι η αιτία της κάθε ανοησίας και διαταραχής που μπορεί να σκεφτεί κανείς· είναι η μητέρα του φανατισμού και της διχόνοιας· είναι ο εχθρός της ανθρωπότητας. (Βολταίρος)


Ο χριστιανισμός υποτίθεται ότι ξεκίνησε απ’τη διδασκαλία του Χριστού που πρέσβευε την αγάπη. Όταν όμως ανακηρύχτηκε σε επίσημη θρησκεία του Ρωμαϊκού Κράτους, αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη βία, τον πόλεμο και το φόνο. Η μετάβαση απ’τις πολλές στη μία θρησκεία ήταν τρομακτικά αιματηρή. Απ’το Μεγάλο Κωνσταντίνο και για 1700 χρόνια όσοι αμφισβήτησαν το Χριστό υπέστησαν ή απειλήθηκαν με βία, επαγγελματική καταστροφή και κοινωνική κατακραυγή. Στο όνομα της χριστιανικής αγάπης σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν «μάγισσες», επιστήμονες και «αιρετικοί».

spanish_inquisitionΤα θρησκευτικά εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας κατέχουν υψηλό δείκτη συχνότητας αλλά και αγριότητας. Αμέτρητοι άνθρωποι βασανίστηκαν, θανατώθηκαν, η εξευτελιστήκαν. Άτομα με ψυχολογικά προβλήματα υπέστηκαν εξορκισμούς η μαστιγώθηκαν μέχρι θανάτου, ώστε να αποβάλουν το διάβολο από μέσα τους.

.

Η αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων που υποτίθεται ότι προωθούν ορισμένες θρησκείες σε καμιά περίπτωση δεν είναι ο κανόνας της θρησκευτικής πρακτικής, είναι απλώς μια μεμονωμένη εξαίρεση. Οι βασικές αρετές του χριστιανισμού, η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη, έχουν περισσότερο ατομική διάσταση και όχι συλλογική. Οδηγούν το άτομο να επιδιώξει μεμονωμένα και μέσω της προσευχής την μοναχική του λύτρωση και σωτηρία. Ακόμα και όταν διατυμπανίζεται το αγαπάτε αλλήλους, αυτή η αγάπη αποκλείει τους αλλόθρησκους, τους άθεους και τους προσβλητικά αμαρτωλούς.

Το σημαντικό όμως δεν είναι ο σωματικός πόνος που προκάλεσε η θρησκευτική εξουσία αλλά η κατακρεούργηση του νου που προκαλεί κάθε θεολογική πεποίθηση. Μεσα απο το πυωδες θεολογικο πρισμα ο κοσμος γυρω μας παευει να ειναι μια αντικειμενικη πραγματικοτητα που πρεπει να παρατηρηθει, να κατανοηθει και να μετασχηματιστει προς το συμφερον του ανθρωπου. Αντιθετα γινεται μια εικονικη παραστση οφθαλματης, πισω απο την οποια κρυβεται μια υπρβατικη  «πραγματικοτητα» αποτελουμενη απο αγγελους, δαιμονους, τριβολους και καθε λγοης ανοσιουργημα που ευφυηρε η ανθρωπινι φαντασια.

Μπροστά από τα θεολογικά κιάλια ο κόσμος απλώνεται ακατανόητος (αντιληπτός μόνο από τον δημιουργό του). Πίσω από τα θεολογικά κιάλια το ανθρώπινο βλέμμα δηλητηριάζεται και το λογικό του ανθρώπου εγκαταλείπεται στην αχρηστία. Αυτή αποτελεί μια οπτική για τη ζωή που πάντα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Κάθε θρησκεία μετατρέπεται σε όχημα πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Γι’ αυτό χαίρουν πάντα ασυλία απ’την πολιτική εξουσία καθώς αναπτύσσουν ένα εμπόριο ελπίδας για μια καλύτερη, ζωή μετά θάνατον, που συντηρεί την υπάρχουσα αθλιότητα.


 Καμιά ψευτιά δεν είναι τόσο καταστροφική όσο εκείνη που γίνεται αντικείμενο πίστης. (Thomas Paine).

Η Εκκλησία είναι στενός σύμμαχος της άρχουσας τάξης, αποκρύπτει έντεχνα τις εκμεταλλευτικές σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ των ανθρώπων μέσα στη κοινωνία και διδάσκει την ισότητα όλων απέναντι στο θεό. Με πολιτική μαεστρία υποστηρίζει τις εκμεταλλεύτριες τάξεις, καθαγιάζοντας αυταρχικές κυβερνήσει και δικτατορικά καθεστώτα και συντηρεί την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Καλλιεργώντας την επανάπαυση και την αδιαφορία (ο θεός θα φροντίσει για όλα), προστατεύει τους εκμεταλλευτές και αδιαφορεί για το άδικο που συντελείται γύρω της. Απέχει από τη διεκδίκηση των συμφερόντων του λαού που καταπιέζεται από τους πλούσιους. Απέχει απο φιλειρηνικά κινήματα, κηρύσσοντας ότι την ειρήνη τη δίνει μόνο ο θεός, αποφεύγοντας συστηματικά να μπει εμπόδιο στους κατακτητικούς πολέμους των ιμπεριαλιστών.

Με τη φρικτή αυτή πολιτική αναπηρία που προωθεί γίνεται το ιδεολογικό έδαφος που αποτρέπει τον άνθρωπο να βαδίσει προς μια αγωνιστική στάση ζωής. Αντίθετα οι Εκκλησίες πεισματικά αδιαφορούν, μεταθέτοντας το πρόβλημα σε ανούσια δογματικά ζητήματα προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τον άνθρωπο από τα πραγματικά του προβλήματα.

Ο «σύγχρονος» άνθρωπος βρίσκεται ακόμα δέσμιος στις δεισιδαιμονίες του παρελθόντος, γεμάτος ακατανόητες φοβίες για το θάνατο και διαποτισμένος με ψεύτικες ελπίδες που διαστρεβλώνουν τη λογική του, αδυνατεί να ερμηνεύσει σωστά τον κόσμο και τα φαινόμενα του. Πνιγμένος στο ψέμα και την υποκρισία ζει σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων, αποξενωμένος απ’την πραγματικότητα και υποταγμένος ολοκληρωτικά στην ιδιοτέλεια και την υποτακτικότητα του συστήματος. Ωθείται σε ένα κόσμο αδυσώπητης υπνωτικής συμπεριφοράς, εξυπηρετώντας εκείνους που έχουν συμφέρον να είναι μόνιμα υποταγμένος σε αυτούς. [Απόσπασμα από το ιστολόγιο Η αθεΐα είναι αρετή]


 Οι επιπτώσεις στο ανθρώπινο ψυχισμό.

Το μέσο που χρησιμοποιεί ο χριστιανισμός για τη συνέτιση των άθεων ή αμαρτωλών είναι, εκτός της κοινωνικής απομόνωσης, η απειλή της «αιώνιας καύσης στην Κόλαση». Η απειλή αυτή έχει τεράστια δύναμη σε παιδιά και αμόρφωτους ανθρώπους. Η ιδέα της Κόλασης με τους δαίμονες να βασανίζουν τις ψυχές των αμαρτωλών εμφανίζεται σε παιδικά όνειρα, ψυχοσωματικά άγχη και ψυχοπαθολογικά παραληρήματα. Από ψυχολογική άποψη ο διαρκής φόβος που δημιουργεί στους πιστούς η κρίση του θεού δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τον αιφνίδιο πανικό που θα τους προκαλέσει η δόνηση της γης κάτω από τα πόδια τους στη περίπτωση ενός πραγματικού σεισμού.

cf87cf87201Εκτός όμως απ’τον άμεσο αυτό τρόμο της τιμωρίας οι διαταραχές που μπορεί να προκαλέσει ένα θρησκευτικό δόγμα είναι αμέτρητες. Για παράδειγμα η στέρηση της δυνατότητας των ιερέων ή μοναχών να διαχειρίζονται χωρίς ενοχές τις σεξουαλικές τους ανάγκες έχει προκαλέσει αναρίθμητες παρενέργειες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών ή σεξουαλικών διαστροφών στους ιερείς, τις οποίες με πολύ κόπο προσπαθούν οι επίσημες εκκλησίες να σκεπάσουν, πολλές φορές παρανομώντας και αφήνοντας τους παιδεραστές ιερείς να περιφέρονται από ενορία σε ενορία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι η θεολογική πίστη παρεμβαίνει (μέσω του σχολείου αλλά και της οικογένειας) στη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων ενισχύοντας τη μεταφυσική, τη δεισιδαιμονία και τη προκατάληψη που μερικές φορές καταστρέφουν ακόμη και εφ όρου ζωής τη δυνατότητα για κριτική σκέψη. Επιπλέον τα οικονομικά συμφέροντα βρίσκουν μέσω της θρησκείας έναν εύκολο και αποδοτικό τρόπο για να στρέψουν ειρηνικούς ανθρώπους έναντι άλλων με τις πιο φονικές διαθέσεις. Το θρησκευτικό συναίσθημα επειδή ριζώνει σε πολύ μικρή ηλικία, έχει τη δυνατότητα να κινητοποιεί τον Άνθρωπο με τρόπο που λίγα άλλα συναισθήματα μπορούν. Και αυτό το χαρακτηριστικό γίνεται εύκολα εκμεταλλεύσιμο. Έτσι, ως σήμερα, χιλιάδες χιλιάδων στρατεύτηκαν, φόνευσαν και σκοτώθηκαν για τη Βίβλο ή το Κοράνι! Οι θρησκείες δεν ενώνουν τους ανθρώπους, τους χωρίζουν!

Η θρησκεία θεωρείται απ’το λαό σαν αληθινή, από τους μορφωμένους ψεύτικη και από τους πολιτικούς χρήσιμη.

Σενέκας ο Νεώτερος.

Τραγικό παράδειγμα για το πώς παρεμβαίνει η θεολογία στην εκπαίδευση και τις επιστήμες είναι οι δράσεις της χριστιανικής δεξιάς στις Η.Π.Α. που θεωρεί την Παλιά Διαθήκη ως τη μόνη ιστορικά αληθινή πηγή (αντί των επιστημονικών) και επιχειρεί να προσελκύσει σε αυτήν την πίστη μεγάλες μάζες των Αμερικανών. Κατέχει εκδοτικούς οίκους, τηλεοπτικούς σταθμούς, δικαστικούς, δασκάλους σε δημοτικά σχολεία και γονείς σε σχολικά συμβούλια και καθορίζει την ύλη της εκπαίδευσης με το Υπουργείο Παιδείας των Η.Π.Α. Μερικές από τις ακραίες θέσεις τους είναι ότι οι υπόλοιπες θρησκείες είναι εχθροί και πρέπει να συρρικνωθούν, απαγορεύουν τις εκτρώσεις, δεν αποδέχονται τους ομοφυλοφίλους, τις φεμινίστριες, την ολιστική ιατρική, το βελονισμό, το διαλογισμό κ.λπ.

Το ζητούμενο δεν είναι η θέληση για πίστη, παρά η επιθυμία για μάθηση, που είναι ακριβώς το αντίθετο. (Bertrand Russel).

 Η πίστη στη μεταθανάτια ζωή

Ο Χριστιανισμός και ο Ισλαμισμός, θεωρούν το θάνατο ως είσοδο σε μία άλλη πραγματικότητα και τη ζωή ως «διαγώνισμα» ηθικής συμπεριφοράς. Ο κάθε άνθρωπος έχει μία ζωή και επομένως μία ευκαιρία να αποδείξει την ηθική του ποιότητα. Για να μπορέσει κάποιος να πάρει τη θέση του κοντά στο Θεό, θα πρέπει να είναι ταπεινός και σεμνός, να εκκλησιάζεται, να τηρεί όλα τα έθιμα και τις νηστείες, να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του με τις αρχές της θρησκείας κλπ. Επίσης να μη διαλύει το γάμο του ακόμη κι αν ζει μία κόλαση, να μην κάνει εκτρώσεις και ευθανασία, να θεωρεί τις διαφορετικές σεξουαλικές επιλογές (ομοφυλοφιλία) ασθένειες, να μη δέχεται τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου αλλά μόνο τη Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης, να πιστεύει ότι το Άγιο Φως ανάβει κάθε χρόνο μόνο στους Χριστιανούς Ορθόδοξους, να θεωρεί ότι θαύματα κάνει μόνο η θρησκεία του, να προσκυνά μουχλιασμένα «ιερά οστά» κ.α.

Αλλά το πιο παράδοξο των μονοθεϊστικών θρησκειών είναι η σχέση με το γεγονός του θανάτου και της θνητότητας. Σύμφωνα με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό […όταν ο Θεός αποφάσισε έδωσε ζωή στον άνθρωπο δεν χρησιμοποίησε ένα υλικό στοιχείο για τη δημιουργία του αλλά ένα «κομμάτι του εαυτού Του». Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την αθανασία και την αιωνιότητα]. Μέσω ενός ανθρώπου (του Αδάμ) η αμαρτία ήρθε στον κόσμο και δια της αμαρτίας ήρθε και η θνησιμότητα. Επομένως ο θάνατος δεν είναι αποτέλεσμα του Θεού αλλά αποτέλεσμα της αποστασίας μας.

τηρρρρΣτο Χριστιανισμό, οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν αλλά «κοιμούνται». Σύμφωνα με την παράδοση, θα έρθει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όπου όλοι οι νεκροί θα σηκωθούν από τους τάφους και θα κριθούν απ’το Χριστό για την ηθική ποιότητα της ζωής τους. Γι’ αυτό και οι Χριστιανοί αντιτίθενται στην καύση των νεκρών γιατί χωρίς τα οστά δεν μπορούν να ισχυρισθούν ότι οι νεκροί «κοιμούνται». Αυτή η κατάσταση των ζωντανών στον τάφο που «κοιμούνται» έχει πυροδοτήσει τις αμέτρητες ιστορίες για «ζωντανές ψυχές», φαντάσματα, ζόμπι κ.α.

Αυτή η αναμονή της μεταθανάτιας ζωής βοηθά τους αδύναμους και αδικημένους (κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά) αυτού του κόσμου να μην επαναστατούν, μιας και τους ωθεί να ελπίζουν στη μετά θάνατον δικαίωση. Νομιμοποιεί το θάνατο (αφού υπάρχει κ η άλλη ζωή)! Έτσι, διευκολύνουν κάποιον να πεθάνει για «τον ανώτερο σκοπό» και επομένως εξυπηρετεί τα κράτη στη στρατολόγηση των πολιτών. Επίσης συντηρεί το φαινόμενο του Μεσσιανισμού όπου ο άνθρωπος δεν μαθαίνει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις αλλά προσμένει την ευνοϊκή μεσολάβηση του σωτήρα. Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μου για το φαινομενο του Μεσσιανισμού [ Χριστός, Μεσσίας και Μεσσιανισμός (Μέρος Β) ] :

Τα Φαινόμενα Μεσσιανισμού οφείλονται: 

thriskia-ypo-elegxo-hΣτα αστικά πολιτικά κόμματα που προωθούν μια συγκεντρωτική δομή της εξουσία με κόμματα προσωποπαγή και ισχυρά αρχηγικά πρότυπα.Στην έντονη μοιρολατρία, τη μειωμένη αυτοεκτίμηση, την αδράνεια και την παθητικότητα στην πολιτική και κοινωνική ζωή – μ’ ένα λόγο, στην έλλειψη παιδείας και πνευματικής καλλιέργειας.

Αποτελέσματα του Μεσσιανισμού είναι:

Επικράτηση ιδεοληψιών που διαταράσσουν την ψυχική ηρεμία της κοινωνίας και προκαλούν φαινόμενα φανατισμού. Καλλιέργεια φαινομένων ολοκληρωτισμού και δεσποτισμού με θεοκρατικό Χαρακτήρα.  Πνευματική υποδούλωση και διαμόρφωση ετερόφωτων πολιτών, μισαλλόδοξων και φανατικών που γίνονται υποχείρια σε πολιτικά ή θρησκευτικά συμφέροντα. Παθητικοποίηση και αδρανοποίηση μπροστά στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Ο Μεσσιανισμός ευνοείται όταν οι ασκούμενες πολίτικες αποδεικνύονται ανίκανες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της κοινωνίας και όταν οι λαοί δυσκολεύονται να βρουν αγωνιστική λύση για τα αδιέξοδα της κοινωνικής πραγματικότητας. Για τον αγωνιζόμενο άνθρωπο ομως δεν θα έπρεπε να υπάρχει δουλική αναμονή μιας έξωθεν σωτηρίας. Αντίθετα, ο αγωνιζόμενος άνθρωπος δεν επαιτεί τη σωτηρία, αλλά τη διεκδικεί.


Η κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την οικονομική ανισότητα και η οικονομική ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη θρησκεία. Η θρησκεία είναι ένα εξαίρετο υλικό για να διατηρείς ήσυχους τους ανθρώπους. (Ναπολέων Βοναπάρτης).

paidiki-kakopoiisi-thriskia-h

~ από Epikss στο 16 Οκτωβρίου, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s