ΥΛΗ, ΚΙΝΗΣΗ – ΧΩΡΟΣ και ΧΡΟΝΟΣ (Μερος Α)

3f3ffa76c47018ac8e1705dc291459a1_Dark_matter_stride_by_tchaikovsk_1024_768________Οι φυσικές επιστήμες, ως αντικειμενική μελέτη της συμπεριφοράς της φύσης κ των φυσικών νόμων, θεωρούνται συχνά ότι είναι εκτός ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η ανάπτυξη τους δε βρήκε λίγα εμπόδια στην ιστορική της πορεία, με την περίπτωση του Γαλιλαίου να ξεχωρίζει ως τρανταχτό παράδειγμα.

Η εκάστοτε άρχουσα τάξη δεν θα μπορούσε να επιτρέψει την ανάπτυξη ιδεολογίας αντίθετης προς τη δική της, ιδεολογίας που θα οδηγούσε σε αμφισβήτηση της εξουσίας της. Οι φυσικές επιστήμες μπόρεσαν να αναπτυχθούν όταν απέδειξαν τη συμβολή τους στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα που ανάγκασε την άρχουσα τάξη να προσαρμόσει πλευρές της κοσμοθεωρίας της (π.χ. με την αποδοχή του ηλιοκεντρικού συστήματος) που η επιστήμη αμφισβητούσε άμεσα. Όμως η κυρίαρχη ιδεολογία δε συγχώρησε ποτέ την επιστήμη για δύο λόγους: για το ότι η επιστήμη λειτουργεί με βάση τη διαλεκτική μεθοδολογία κ για το ότι αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι υλικός κ ενιαίος κ ότι η γνώση είναι αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας.

Στα δύο αυτά σημεία εστιάζεται η ιδεολογική αντιπαράθεση και σήμερα. Η κυρίαρχη ιδεολογία δε διστάζει να χρησιμοποιεί ακόμα και σοφιστείες για να προκαλέσει σύγχυση γύρω απ’την αντικειμενικότητα της ύλης, δεν έχει ενδοιασμό να προωθεί αντιεπιστημονικές έως και θεολογικές ερμηνείες σε επιστημονικά αποτελέσματα. Η σχέση ύλης κ συνείδησης, για το τι προηγείται κ τι έπεται, καθώς κ για το αν ο κόσμος μπορεί να γνωσθεί απ’τον άνθρωπο, είναι ζήτημα φιλοσοφικό, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αφορά τις επιστήμες. Όσο και αν φαίνονται απόμακρες οι φυσικές επιστήμες απ’τη θεωρητική ταξική πάλη, στην πραγματικότητα συνδέονται στενά με αυτή, κυρίως με τη διαμεσολάβηση της φιλοσοφίας.


Αν αμφισβητείται ο διαλεκτικός υλισμός (σχετικό άρθρο: ¨Τι είναι Διαλεκτικός Υλισμος») στο πεδίο των επιστημών της φύσης, θα αμφισβητηθεί και στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών. Θα αμφισβητηθεί η υλιστική αντίληψη για την κοινωνία Θα αμφισβητηθεί οτι ειναι επιστημονικά θεμελιωμένη κοσμοθεωρία που αντανακλά τον καθολικό νόμο εξέλιξης της φύσης, της κοινωνίας και της νόησης ( σχετικό άρθρο: ¨Η φύση, η κοινωνία κ η νόηση« )  .

Η ΥΛΗ ΩΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Τον επιστημονικό ορισμό της έννοιας της ύλης τον έδωσε ο Λένιν στο έργο του «Υλισμός κ Εμπειριοκριτικισμός»: «Η ύλη είναι φιλοσοφική κατηγορία που χρησιμεύει για να υποδηλώνει την αντικειμενική πραγματικότητα που έχει δοθεί στον άνθρωπο απ’τα αισθήματα του κ που αντιγράφεται, φωτογραφίζεται, απεικονίζεται απ’τα αισθήματα μας, ενώ υπάρχει ανεξάρτητα από αυτά». Σε αυτή ακριβώς τη διατύπωση εκφράζεται η ουσία της διαλεκτικής-υλιστικής φιλοσοφίας, η αντίθεσή της με τον ιδεαλισμό, καθώς κ με τον αγνωστικισμό κ το σύγχρονο νεοθετικισμό. Η παραδοχή της υλικότητας του κόσμου αποτελεί τη βάση κάθε γνήσιας επιστημονικής θεώρησης.

Η ύλη είναι πηγή των αισθήσεων, των παραστάσεων κ της συνείδησης. Η ύλη είναι το πρωτεύον σε σχέση με τη συνείδηση, ενώ συνείδηση είναι η αντανάκλαση της υλικής πραγματικότητας. Η νόηση είναι ιδιότητα της ύλης που στην εξέλιξή της έφτασε σε ψηλό βαθμό οργάνωσης. Η ενότητα του κόσμου βρίσκεται στην υλικότητά του κ ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από καμιά υπερβατική εξήγηση, δηλαδή από θεϊκή κ εξωτερική απόλυτη πραγματικότητα.

Η ΚΙΝΗΣΗ, ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Τα πάντα βρίσκονται σε σταθερή και μόνιμη διεργασία αλλαγής, κίνησης κ ανάπτυξης. Ακόμα κ όταν φαίνεται σε μας πως τίποτα δε συμβαίνει, στην πραγματικότητα η ύλη κ όλες οι μορφές ύπαρξης της πάντα αλλάζουν. Με την έννοια κίνηση ο διαλεκτικός υλισμός αναφέρεται σε κάθε αλλαγή της ύλης στο χώρο κ το χρόνο και όπως έγραφε ο Φ. Ενγκελς: «Η κίνηση στη γενικότερή της έννοια, ως τρόπος ύπαρξης της ύλης, ως εσωτερική της ιδιότητα περιλαμβάνει όλες τις αλλαγές και όλα τα φαινόμενα που συμβαίνουν στο σύμπαν, απ’την απλή μετατόπιση ως τη σκέψη».

Η κίνηση ως τρόπος ύπαρξης της ύλης είναι μια αναπόσπαστη ιδιότητά της, δεν υπάρχει χωρίς την ύλη και η ύλη χωρίς την κίνηση. Στον κόσμο δηλαδή δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από κινούμενη ύλη. Η κίνηση αιώνια και άφθαρτη, όπως η ύλη, συντελείται στο χώρο κ στο χρόνο αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ύλη που κ αυτή δε νοείται παρά μόνο σε διαρκή μεταβολή μέσα στο χώρο κ στο χρόνο. Η φύση βρίσκεται σε κατάσταση ακατάπαυστης κίνησης αλλαγής, ανανέωσης κ εξέλιξης. Αυτός είναι ένας από τους καθολικούς νόμους της πραγματικότητας, στον οποίο υποτάσσονται όλα τα φαινόμενα.

persistence_of_memory_1931_salvador_dali_9665Στον κόσμο που μας περιβάλλει όλα βρίσκονται σε κίνηση, σε αλλαγή, απ’τα ελάχιστα «στοιχειώδη σωματίδια» της ύλης ως τους τεράστιους πλανήτες κ τα ηλιακά συστήματα, από τις διάφορες μορφές της οργανικής κ της έμβιας ύλης ως την κοινωνική οργάνωση της έλλογης ζωής. Ετσι η υλή βρίσκεται σε ασταμάτητη διαλεκτική πορεία, ένα γίγνεσθαι που πηγάζει απ’την εσωτερική αντίφαση που ενυπάρχει σε όλα τα φαινόμενα. Η πορεία αυτής της υλικής αντικειμενικής πραγματικότητας αντανακλάται απ’tη συνείδηση κ εκφράζεται από αυτή με τη διατύπωση των γενικών νόμων της φύσης, της κοινωνίας κ της γνώσης. Γι’ αυτό πρέπει να εξετάζουμε όλα τα φαινόμενα απ’τη σκοπιά της γέννησης, της εξέλιξης κ της εξαφάνισής τους.

Η κίνηση δεν είναι επανάληψη της παλιάς διαδικασίας, αλλά αποτελεί διαδικασία εξαφάνισης του παλιού κ γέννησης του καινούργιου, που συντελείται μέσα στα σπλάχνα του παλιού, αποτελεί βήμα προς τα εμπρός κ είναι ακατανίκητο. Η εξέλιξη της ύλης είναι αντικειμενική, έχει δηλαδή δικούς της νόμους, είναι ανεπίστρεπτη γιατί δεν επαναλαμβάνει στο ακέραιο τις περασμένες καταστάσεις κ παρόλο που πηγή της είναι οι εσωτερικές αντιθέσεις (είναι δηλαδή αυτοανάπτυξη), εξαρτάται κ απ’τις εξωτερικές αντιθέσεις κ συνθήκες. Δεν αποτελεί εξέλιξη κάθε αλλαγή, αλλά η εξέλιξη είναι η αλλαγή που περιλαμβάνει υποχρεωτικά τις ουσιώδεις ποιοτικές μετατροπές των αντικειμένων, την εξαφάνιση ορισμένων κ την εμφάνιση άλλων καινούργιων. Στην κοινωνία το μέσο μετατροπής της δυνατότητας εμφάνισης του καινούργιου σε πραγματικότητα είναι η πρακτική δράση των ανθρώπων.

 ΧΩΡΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ

Ο χώρος και ο χρόνος, αντικειμενικές μορφές ύπαρξης της ύλης, είναι άπειροι κ συνδέονται αδιάρρηκτα με την κινούμενη ύλη. Ο χρόνος χαρακτηρίζεται απ’τη διάρκεια της υλικής διαδικασίας, είναι μονοδιάστατος, δηλαδή ρέει απ’το παρελθόν στο μέλλον κ είναι ανεπίστρεπτος, ενώ ο χώρος είναι μορφή ύπαρξης της ύλης που χαρακτηρίζεται απ’την εκτατικότητα των υλικών αντικειμένων κ είναι τρισδιάστατος. Απ’τον αδιάρρηκτο δεσμό χώρου κ χρόνου με την κινούμενη ύλη αποκαλύπτεται ότι βρίσκονται σε στενή αλληλεπίδραση μεταξύ τους κ ότι όπως δεν υπάρχει ύλη έξω απ’το χώρο κ το χρόνο, έτσι δεν υπάρχει κ δεν μπορεί να υπάρξει χώρος κ χρόνος χωρίς ύλη.

368048-142081-300x294«Οι δυο μορφές ύπαρξης της ύλης» -τόνιζε ο Ενγκελς «δεν είναι φυσικά τίποτα χωρίς την ύλη, είναι κενές έννοιες, αφαιρέσεις που υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας». Οποιος αποσπά το χώρο και το χρόνο απ’την ύλη κ συνάμα επιμένει ότι υπάρχουν χωριστά απ’την ύλη, αυτός αποδίδει αυτοτελή, ανεξάρτητη ύπαρξη σε κάτι που βρίσκεται μόνο στη νόηση. Αυτό όμως ίσα-ίσα είναι πέρασμα στις θέσεις του ιδεαλισμού που θεωρεί τα προϊόντα της διανοητικής μας δραστηριότητας αυτοτελείς οντότητες. Να γιατί ο Β. Ι. Λένιν τόνιζε: «Χρόνος έξω απ’τα χρονικά πράγματα = Θεός». Η ύπαρξη του χρόνου δεν εξαρτάται απ’την αλλαγή των φαινομένων, γιατί η ύλη, με την οποία είναι αδιάρρηκτα δεμένος, υπάρχει αιώνια κ με αυτήν την έννοια ο χρόνος είναι απόλυτος.

Υπάρχει όμως διαφορά μεταξύ της χρονικής διάρκειας της ύπαρξης του ξεχωριστού φαινομένου κ της άπειρης φύσης. Γι’ αυτό οι ιδιότητες του χρόνου στα διάφορα μέρη του σύμπαντος μεταβάλλονται ανάλογα με την κίνηση των υλικών μαζών. Από αυτή την άποψη ο χρόνος είναι σχετικός. Η εσωτερική αντίφαση υπάρχει με την έννοια ότι ο χρόνος είναι συνεχής σε μια ενιαία ροή χρονικής διάρκειας που ενώνει δύο χρονικά διαστήματα, αφού πάντα υπάρχει μια χρονική διάρκεια, αλλά ταυτόχρονα είναι κ ασυνεχής κ η ασυνέχειά του οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελείται από στοιχεία που διακρίνονται ως προς τις εσωτερικές τους ιδιότητες, σύμφωνα με την ποιοτική διαφορά των μη συνεχών υλικών αντικειμένων.

Είναι αδύνατο να αναστρέψουμε μέσα στο χρόνο τα γεγονότα που δένονται αιτιατά μεταξύ τους κ να τα υποχρεώσουμε να πάνε απ’το μέλλον στο παρελθόν. Γιατί ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, αφού -σε διάκριση με το χώρο- είναι μονοδιάστατος. Όσοι αρνούνται το άπειρο του χώρου και του χρόνου απομακρύνονται από τον υλισμό. Στην προσπάθειά τους οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι να ανατρέψουν την αντίληψη ότι ο χρόνος είναι άπειρος, αξιοποιούν τη θεωρία του «διαστελλόμενου σύμπαντος», ότι δηλαδή το σύμπαν διαστέλλεται, αφού δημιουργήθηκε κάποια στιγμή από έναν εξαιρετικά μικρό έσχατο όγκο, από ένα είδος αρχικού ατόμου που ήταν άπειρα μικρό (bing bang).

Η θεωρία αυτή αντιτίθεται στην άποψη ότι το σύμπαν είναι ατελείωτο μέσα στο χώρο κ το χρόνο κ δίνει τη δυνατότητα ιδεαλιστικής ερμηνείας του κόσμου, αφού αφήνει χώρο στη μυθολογία της δημιουργίας. Η θεωρία της σχετικότητας που ανέπτυξε ο Α. Αϊνστάιν, αποκάλυψε τις συγκεκριμένες μορφές της σύνδεσης του χώρου κ του χρόνου με την κινούμενη ύλη, καθώς κ της σύνδεσης του χρόνου με το χώρο, δίνοντας τη μαθηματική έκφραση αυτών των σχέσεων με τη μορφή μαθηματικών νόμων. Μια απ’τις εκφράσεις της σύνδεσης του χώρου κ του χρόνου με την κίνηση της ύλης είναι το γεγονός – θεωρία της σχετικότητας- ότι το ταυτόχρονο των γεγονότων δεν είναι απόλυτο, αλλά σχετικό. Γεγονότα ταυτόχρονα αναφορικά με ένα ορισμένο υλικό σύστημα, δηλαδή σε ορισμένες συνθήκες κίνησης, δεν είναι ταυτόχρονα αναφορικά με ένα άλλο υλικό σύστημα, δηλαδή σε άλλες συνθήκες κίνησης.

Η ειδική θεωρία της σχετικότητας καθορίζει την εξάρτηση των χωροχρονικών ιδιοτήτων των σωμάτων απ’την ταχύτητα της κίνησής τους. Διδάσκει ότι σε ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός, το μήκος ενός κινούμενου σώματος μικραίνει όσο ακριβώς αυξάνει η ταχύτητά του. Παράλληλα με την αύξηση της ταχύτητας η ροή του χρόνου επιβραδύνεται. Ακόμη, όταν το σώμα κινείται με ταχύτητα που προσεγγίζει την ταχύτητα του φωτός, η αύξηση της μάζας του τείνει στο άπειρο. Η γενική θεωρία της σχετικότητας (θεωρία παγκόσμιας έλξης) απόδειξε ότι οι ιδιότητες του χώρου κ του χρόνου εξαρτώνται κ απ’την ύπαρξη των μαζών της ύλης. Κοντά στα σώματα με τεράστια μάζα κ δύναμη έλξης οι ιδιότητες του χώρου αλλάζουν, στρεβλώνονται κ ανάλογα αλλάζει κ ο χρόνος που κυλάει πιο αργά.

Οι αλλαγές αυτές της χωρικής έκτασης (μήκους) κ των χρονικών διαστημάτων σε συνάρτηση με την ταχύτητα της κίνησης γίνονται με αυστηρή αντιστοιχία των πρώτων προς την τελευταία. Σε αυτό εκδηλώνεται η εσωτερική σύνδεση ανάμεσα στο χώρο κ το χρόνο. Επιπλέον η ειδική θεωρία της σχετικότητας διατυπώνει το νόμο της αμοιβαίας σχέσης ενέργειας κ μάζας. Στην περίφημη εξίσωση του Αϊνστάιν Ε=mc2 η μάζα είναι μέτρο της αδράνειας, δεν ταυτίζεται με την ύλη, η δε ενέργεια δεν είναι ουσία, είναι μέτρο της κίνησης. Η σχέση ανάμεσα στη μάζα κ την ενέργεια είναι σχέση αναλογίας κ όχι σχέση ισοδυναμίας. Εδώ πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η μάζα κ η ενέργεια είναι φυσικές έννοιες, ενώ η ύλη είναι φιλοσοφική κατηγορία. Η ύλη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε καμιά από τις ιδιότητές της κ μάλιστα κατά τρόπο που η ιδιότητα αυτή να μένει δίχως υλικό φορέα. Το νόημα του νόμου της αμοιβαίας σχέσης μάζας κ ενέργειας συνίσταται στο ότι ένα υλικό αντικείμενο που σε ορισμένες συνθήκες έχει μια ορισμένη μάζα, έχει κ μια ορισμένη ενέργεια αντίστοιχη προς αυτή τη μάζα. Ετσι η θεωρία του Αϊνστάιν θεμελιώνει επιστημονικά τη φιλοσοφική θέση για την ενότητα χώρου κ χρόνου της ύλης, την αφθαρσία της ύλης κ της αέναης κίνησής της στο χώροχρόνο.

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Στις φυσικές επιστήμες η αφθαρσία της κίνησης της ύλης εκφράζεται στο νόμο της διατήρησης κ της μετατροπής της ενέργειας. Ο Φ. Ενγκελς τον ονόμασε «μεγάλο βασικό νόμο της κίνησης». Οποια κ αν είναι τα προτσές που γίνονται στον εξωτερικό κόσμο, όποιες κ αν είναι οι μετατροπές της κίνησης που συντελούνται, η γενική ποσότητα ενέργειας παραμένει πάντα αμετάβλητη. Η ενέργεια δε δημιουργείται κ δεν εξαφανίζεται, αλλά μόνο τροποποιείται, μετατρεπόμενη απ’τη μια μορφή σε άλλη κ περνώντας απ’το ένα υλικό αντικείμενο σε άλλο.

Albert-EinsteinΗ εξίσωση του Αϊνστάιν, εδραιώνοντας σε σύγχρονη επιστημονική βάση το νόμο της διατήρησης και μετατροπής της ενέργειας, επιβεβαιώνει τον αδιάσπαστο χαρακτήρα ύλης κ ενέργειας, το θεμελιώδες φιλοσοφικό αξίωμα του διαλεκτικού υλισμού ότι η κίνηση («ενέργεια») είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης. Η αφθαρσία κ το αδημιούργητο της κίνησης εκφράζονται ποσοτικά στο ότι ανάμεσα στις διάφορες μορφές ενέργειας υπάρχουν σταθερές σχέσεις ισοδυναμίας.

Η αφθαρσία της κίνησης της ύλης δεν πρέπει ωστόσο να εννοείται μόνο ποσοτικά, με την έννοια της σταθερότητας της ποσότητας ενέργειας. Ο Φ. Ενγκελς, υπογράμμισε κ την άλλη σπουδαία πλευρά του νόμου αυτού, που αντανακλά την ποιοτική αφθαρσία της κίνησης. Με την αφθαρσία της ενέργειας από ποιοτική άποψη, εννοεί την ιδιότητα της υλικής κίνησης, ιδιότητα που δεν τη χάνει ποτέ, να μετατρέπεται πάντα απ’τη μια μορφή σε άλλη. Ο νόμος της διατήρησης κ μετατροπής της ενέργειας εκφράζει κ τις δύο αυτές πλευρές της αφθαρσίας της κίνησης.

Η άγνοια της ποιοτικής πλευράς της αφθαρσίας της κίνησης οδηγεί αναπόφευκτα σε αντίφαση με το νόμο της διατήρησης κ της μετατροπής της ενέργειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η θεωρία του λεγόμενου «θερμικού θανάτου του σύμπαντος» που πρόβαλαν μερικοί επιστήμονες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κ με διάφορες παραλλαγές διατυπώνεται κ σήμερα. Η θεωρία αυτή υποστήριζε ότι όλες οι μορφές κίνησης πρόκειται να μετατραπούν αναπόφευκτα σε θερμότητα κ η θερμότητα, διαδιδόμενη ομοιόμορφα σε όλο το σύμπαν, θα φτάσει σε ισορροπία κ θα χάσει για πάντα την ικανότητα για άλλες μετατροπές. Aυτό σημαίνει ότι θα χαθεί η κίνηση που υπήρχε αρχικά, γιατί, όπως τόνιζε ο Φ. Ενγκελς, «μια κίνηση που έχει χάσει την ικανότητα να μεταμορφώνεται στις διάφορες μορφές που προσιδιάζουν σ’ αυτή, έχει βέβαια ακόμα δύναμη αλλά όχι κ ενέργεια κ έχει συνεπώς καταστραφεί μερικά. Αλλά κ το ένα κ το άλλο είναι ακατανόητα».


Η συνεπής επιστημονική υλιστική κοσμοθεωρία συνδέεται αδιάρρηκτα με την αναγνώριση της αφθαρσίας της κίνησης. Όπου υπάρχει παρέκκλιση απ’την αναγνώριση της κίνησης, εκεί εμφανίζονται αντιεπιστημονικές διακηρύξεις για «πρώτη ώθηση» που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ψευδώνυμο του «δημιουργού του κόσμου».

Ο Φ. Ενγκελς θεμελιώνοντας τον αιώνιο χαρακτήρα της κίνησης της ύλης στο χώρο κ το χρόνο τόνιζε ότι: «…η αιώνια επαναλαμβανόμενη διαδοχή των κόσμων στον άπειρο χρόνο είναι μονάχα η λογική ολοκλήρωση της παράλληλης ύπαρξης άπειρων κόσμων στον άπειρο χώρο… Η ύλη κινείται μέσα σε μια αιώνια κυκλική πορεία όπου κάθε πεπερασμένη μορφή ύπαρξης της, αδιάφορο αν πρόκειται για ήλιο ή νεφέλωμα ατμού, για μεμονωμένο ζώο ή για χημική ένωση, είναι το ίδιο παροδική κ τίποτα δεν είναι αιώνιο εκτός απ’την αιώνια κινούμενη, μεταβαλλόμενη ύλη κ από τους νόμους που σύμφωνα με αυτούς κινείται κ μεταβάλλεται. Όμως, όσο συχνά κ όσο ανελέητα κ αν συντελείται στο χρόνο κ στο χώρο αυτή η κυκλική πορεία, όσα εκατομμύρια ήλιοι κ γήινες σφαίρες κ αν γεννηθούν κ χαθούν, όσος καιρός κ αν περάσει ώσπου σ’ ένα ηλιακό σύστημα να δημιουργηθούν οι όροι της οργανικής ζωής, όσα αναρίθμητα οργανικά όντα κ αν πρέπει να προηγηθούν κ προηγούμενα να χαθούν, προτού απ’τους κόλπους τους αναπτυχθούν ζώα με εγκέφαλους ικανούς για σκέψη κ που για ένα σύντομο χρονικό διάστημα να βρίσκουν όρους κατάλληλους για ζωή, για να καταστραφούν ξανά ύστερα ανελέητα έχουμε τη βεβαιότητα ότι η ύλη σε όλους της τους μετασχηματισμούς μένει αιώνια η ίδια, ότι καμιά από τις ιδιότητές της δεν μπορεί ποτέ να χαθεί».

ΥΛΗ, ΚΙΝΗΣΗ – ΧΩΡΟΣ Κ ΧΡΟΝΟΣ (Μερος Β)                  <— Link

Advertisements

~ από Epikss στο Σεπτεμβρίου 24, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s