Αντιύλη, Υλενέργεια & καλά Κβαντικά ξεμπερδέματα! (Ι)

sun2Οι επιστημονικές θεωρίες και τα δεδομένα της επιστημονικής έρευνας πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή. Σκοπός δεν είναι να ταχτούμε σε στρατόπεδα, υπέρ η κατά της μιας επιστημονικής θεωρίας ή της άλλης (ειδικά όταν δεν έχουμε τις απαιτούμενες γνώσεις για μια εκ βαθεως ανάλυση). Αλλά είναι αναγκαίο να να είμαστε ξεκάθαροι όσον αφορά σε πιο στρατόπεδο ανήκουμε φιλοσοφικά.

Είναι αδιαμφισβήτητη η ύπαρξη ενός άρρηκτου δεσμού ανάμεσα στην επιστήμη και τη φιλοσοφία. Η σύνδεση των επιστημών και της φιλοσοφίας είναι πασιφανής στο πέρασμα των αιώνων και τα συμπεράσματα της επιστήμης θα τροφοδότουν αδιάκοπα κάποιο απ’τα δύο μεγάλα φιλοσοφικα ρεύματα (που με τη διαμάχη τους χαρακτηρίζουν την ιστορία της φιλοσοφίας), δηλαδή τον ιδεαλισμό και τον υλισμό. Άλλωστε το «πρόβλημα» των περισσοτέρων επιστημονικών θεωριών δεν είναι ούτε τα δεδομένα που συγκέντρωσαν, ούτε και το αντικείμενο που ερευνούν. Είναι το πώς ερμήνευσαν τα δεδομένα και πως προσέγγισαν φιλοσοφικά το αντικείμενο τους και τις έννοιες που εμπεριέχει.

Η κοντοφθαλμία όμως πρέπει να αποφεύγεται. Στην Επιστήμη η αποτυχία ή η παρερμηνεία δεν πρέπει να καταδικάζεται. Ακόμη και μια άστοχη θεωρεία μπορεί να οδηγήσει σε άλλα -σωστότερα- συμπεράσματα και περαιτέρω Γνώση. Όταν όμως κάποιες επιστημονικές θεωρίες παρουσιάζονται ως ιδεολογικές αποκαλύψεις που στρατεύονται με κάποιο φιλοσοφικό ρεύμα και έτσι αξιοποιούνται απ’τους υποστηριχτές του, τότε τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνα. Η αιώνια φιλοσοφική διαπάλη υλισμού και ιδεαλισμού έχει τεράστια σημασία για την κατεύθυνση που θα πάρουν οι επιστήμες, τις έρευνες που θα πραγματοποιήσουν και το πώς θα ερμηνεύσουν τα επιστημονικά δεδομένα τους.

sunΟι δημιουργιστες (αξιοποιώντας τη Θ. της Μ. έκρηξης), οι υποστηριχτές του ευφυούς σχεδιασμού, οι πολεμιοι της αιτιοκρατίας τους σύμπαντος και οι μεταφυσικοί αρνητές της αφθαρσίας της ύλης όχι μόνο ασκούν ιδεολογική επιρροή στην επιστημονική κοινότητα αλλά αξιοποιούν συγκεκριμένες επιστημονικής θεωρίες για να θεμελιώσουν περεταίρω τις απόψεις τους. Η Επικράτηση τέτοιων αντιληψεων μπορεί να έχει καταστροφικά αποτέλεσμα για την επιστήμη και να την οδηγήσει σε χιμαιρικές εκστρατείες για δεκαετίες. Για να εξακριβώσουμε αυτό τον κίνδυνο πρακτικά θα παραθέσω ένα «επιστημονικό» άρθρο απο τα δεκαδες παρομοια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Εκεί γίνεται ξεκάθαρη η αξιοποίηση των επιστημονικών θεωριών για την εξαγωγή αντιεπιστημονικών και ιδεαλιστικών συμπερασμάτων.


Έξω στο σύμπαν υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανα του ανθρώπινου σώματος, τα οποία τη μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο. Άρα ο κόσμος που βλέπουμε και αισθανόμαστε κατασκευάζεται μέσα στον εγκέφαλό μας. 

Παραμένει όμως ακόμα άλυτο μυστήριο τι ακριβώς είναι η «ύλη». Η νέα φυσική μας οδηγεί στο να την αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι διαφορετικό από ότι εμπειρικά ξέραμε. Σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).  Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση κι αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας. Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού  και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο, τότε θα χάσουμε απ’τις αισθήσεις μας την πυκνότητα υλοενέργειας.(Φαινόμενο των Μελανών Οπών).

Εικόνα1Η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου. Το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη είναι ο χώρος. Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται η δυνατότητα να γίνεται αντιληπτός απο τις αισθήσεις μας.

Ο δυτικός κόσμος, στηριζόταν στην υπόθεση  ότι η ύλη είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της. Αν οι ιδέες της νέας φυσικής γίνουν κοινωνικά κυρίαρχες, σύντομα η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της  χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια! Είμαστε «καμπύλωση του χώρου», έχουμε αποκτήσει μια πυκνότητα υλοενέργειας. [Ολοκληρο το αρθρο ΕΔΩ].


Συνειδητοποιείτε ότι τα όσα ισχυριζεται το παραπανω αρθρο είναι παντελώς αστήριχτα και ανακριβή. Παρόλο που καταλαβαίνουμε τι εννοεί, στη πραγματικότητα τα όσα λέει δεν βγάζουν νόημα. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν αντιλαμβάνεται καμιά απ’τις επιστημονικές έννοιες που μεταχειρίζεται. Δεν έχει τι παραμικρή ιδέα για το τι είναι υλη, τι είναι ενέργεια, τι είναι χώρος κλπ. Επικαλείται το γεγονός ότι έξω στο σύμπαν υπάρχει ενέργεια και ότι αυτή η ενέργεια γίνεται αντιληπτή απ’τις αισθήσεις μας και φτάνει στο τραγελαφικό συμπέρασμα οτι: ο κόσμος που βλέπουμε και αισθανόμαστε, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στον εγκέφαλό μας. Παραδίνεται στον απόλυτο υποκειμενικό ιδεαλισμό και το κάνει γιατί φαίνεται να θεωρεί την ενέργεια σαν άρνηση της ύλης. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η ενέργεια είναι ιδιοτητα της υλης.

antimatterΎστερα επικαλείται (δυστυχώς για τον Aισταιν) τη θεωρία της σχετικότητας και φτάνει στο αδιανόητο συμπέρασμα: Η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου. Κάνει επίσης το ίδιο λάθος με πριν, παρουσιάζει το χώρο σε αντιδιαστολή με την υλη (ενω ο χωρος ειναι αντικειμενική μορφή ύπαρξης της ύλης), σαν άρνηση της ύλης, αποδεικνύοντας έτσι την τερατώδη άγνοια του και για τις δυο αυτές έννοιες. Και φυσικά παρακάτω μας λέει ότι όταν κάποιος πεθαίνει συνεχιζει να υπαρχει αλλα απλως χάνεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.

Καταλήγοντας τονίζει: δεν είμαστε ύλη πια! Είμαστε «καμπύλωση του χώρου», έχουμε αποκτήσει μια πυκνότητα υλοενέργειας. Και ηταν σε αυτό το σημεία που αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο και το πρώτο πράγμα που εκανα ήταν να ανατρέξω σε λεξικά, Wikipedia και άλλους ισότοπους για να βρω τον ορισμό της περιβοητης υλοενέργειας (στην αναζήτηση αυτή ήρθα αντιμέτωπος και με άλλες έννοιες όπως την αντιύλη και… καλά μας κβαντικά ξεμπερδέματα).


Σε ένα επιστημονικό λεξικό (link ΕΔΩ) βρήκα τους παρακάτω ορισμούς: Ύλη-Matter : Είναι μία Κοσμική Οντότητα (δηλ. ένα απ’τα θεμελιώδη συστατικά του Σύμπαντος).  Υλοενέργεια Mass-enegry: Ονομάζονται τα δύο συστατικά της Φύσης δηλ. η Ύλη και η Ενέργεια μαζί. Σύμφωνα με την Κλασσική Φυσική, αποτελούν διαφορετικές οντότητες. Σύμφωνα όμως με την Θεωρία της Σχετικότητας, η μία μπορει να μετατραπεί στην άλλη.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά οι ορισμοί απ’το επιστημονικό λεξικό είναι λάθος! Η υλη δεν είναι μια κοσμική οντότητα (ένα απ’τα θεμελιώδες συστατικά του σύμπαντος). Αντίθετα είναι μια φιλοσοφική κατηγορία που περιγράφει τα πάντα όσα υπάρχουν. Το λεξικο μας λέει ότι Υλοενέργεια είναι τα δυο συστατικά της φύσης μαζί (υλη κ ενέργεια) όπου το ένα μπορεί να μετατραπεί στο άλλο. Όμως η υλη είναι φιλοσοφική κατηγορία και η ενέργεια (ιδιότητα της ύλης) φυσικό μέγεθος, δεν μπορούν να συγκριθούν με το τρόπο αυτό. Φυσικά δεν μπορεί η υλη να μετατραπεί σε μια ιδιότητα της, δηλαδή σε ενέργεια και ούτε να υπάρξει ενέργεια ανεξάρτητα από την υλη.

Για μισό λεπτό όμως, μήπως όπου το λεξικό λέει υλη, εννοεί μάζα; Ακριβώς εδώ δημιουργείται η μεγάλη σύγχυση. Άλλωστε στα αγγλικά Υλοενέργεια αναφέρεται ως Mass-enegry, δηλαδή μαζενέργεια (όχι matter-energy). Στην περίφημη εξίσωση του Αϊνστάιν Ε=mc2 η μάζα είναι μέτρο της αδράνειας, δεν ταυτίζεται με την ύλη, η δε ενέργεια δεν είναι ουσία, είναι μέτρο της κίνησης. Η μάζα και η ενέργεια είναι φυσικές έννοιες, ενώ η ύλη είναι φιλοσοφική κατηγορία. Η ύλη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε καμιά απ’τις ιδιότητές της και μάλιστα κατά τρόπο που η ιδιότητα αυτή να μένει δίχως υλικό φορέα.

Πρόκειται για ένα αθώο και ασήμαντο σφάλμα όμως αυτό; Ασήμαντο σίγουρα όχι γιατί η σύγχυση που προκαλεί είναι τεράστια. Αλλά ούτε και αθώο. Αν θυμηθείτε το προηγούμενο άρθρο που παρέθεσα και τα ανεκδιήγητα συμπεράσματα του, αν αναλογιστείτε τους ισχυρισμούς της Θεωρίας της Μ. Έκρηξης περί δημιουργίας της ύλης, τότε διαπιστώνεται ότι η αποδοχή του όρου Υλοενέργεια αποτελεί θρίαμβο του ιδεαλισμού. Σε καμιά περίπτωση ένα τέτοιο σφάλμα δεν μπορεί να είναι τυχαίο, όχι όταν υπάρχουν δεκάδες υλιστές επιστήμονες που διαφωνούν με την χρήση του όρου Υλοενέργεια, όπως και του όρου αντιύλη. Ας δούμε λίγο όμως τι είναι κι αυτή η περίφημη αντιύλη.


Η ύλη γύρω μας είναι φτιαγμένη από σωματίδια Ηλεκτρόνια, Πρωτόνια κ.α. Τα σωματίδια έχουν συγκεκριμένες μάζες και φορτία. Τα αντισωματίδια έχουν την ιδία μάζα, αλλά αντίθετο φορτίο. Κάθε θεμελιώδες σωματίδιο έχει το αντισωματιδιο του. Πώς παράγεται η αντιύλη; Όταν ενέργεια μετατρέπεται σε μάζα, παράγονται σωματίδια/αντισωματιδια. Αυτα δημιουργούνται πάντα σε ζευγάρια και μπορουύν να αλληλοεξουδετερωθούν. Τα αντισωματίδια είναι τόσο πραγματικά όσο και τα σωματίδια και συχνα αποκαλουνται αντιύλη.

Ο παραπάνω ορισμός του λεξικού μας λέει πολύ σωστά ότι η μάζα (όχι η υλη) μετατρέπεται σε ενέργεια. Τότε δημιουργούνται σωματίδια και αντισωματιδια, δηλαδή σωματίδια με τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά με αντίθετες τιμές. Για τα σωματίδια, ιδιότητες όπως το ηλεκτρικό φορτίο, είναι ίσες αλλά αντίθετες στα αντισωματίδιά τους – εάν το ένα είναι θετικά φορτισμένο, το άλλο είναι απαραίτητα αρνητικό. Που βρίσκεται εδώ το μεγάλο μυστήριο; Το μονό μυστηριώδες είναι ότι το αντιπρωτονιο και το αντιηλεκτρονιο αντί να τα αποκαλούμε αντισωματιίδια τα αποκαλούμε αυθαίρετα  αντιύλη!

Η ιδέα για Αντιύλη γεννήθηκε, το 1928, μέσα στις εξισώσεις ενός ευρωπαίου ερευνητή (Paul Dirac), που είχε ως στόχο να εμπλουτίσει τη νεογέννητη τότε Κβαντομηχανική με στοιχεία απ’τη θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας. Μέχρι τότε οι αναφερόμενες σε ηλεκτρόνιο στις εξισώσεις της Κβαντομηχανικής – κυρίως η εξίσωση Schrödinger – περιορίζονταν σε ταχύτητες του σωματιδίου μικρές σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός. O Dirac θέλησε να προχωρήσει σε μια γενίκευση και γέννησε την ιδέα της Αντιύλης. Τοτε τα στοιχειώδη σωματίδια ήταν δύο (ηλεκτρόνιο κ πρωτόνιο), το 1932 εντοπίστηκε στην Αγγλία το νετρόνιο και τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης έγιναν τρία. (Ένα πρόβλημα που παραμένει είναι γιατί το φωτόνιο δεν έχει αντισωματιδιο).

antielectronΓίνεται ξεκάθαρο ότι η έννοια της αντιύλης είναι ένα ιδεαλιστικό κατασκεύασμα. Ενα δημιούργημα της ανθρώπινης σκέψης, ενταγμένο στο εγχείρημα για μια περιγραφή του Σύμπαντος. Η Αντιύλη ως λέξη αλλά και θεωρητική πρόταση έκανε την εμφάνισή υποθετικα. Η θεωρητική ιδέα προηγήθηκε και η εργαστηριακή αναζήτηση ακολούθησε. Η χρονική απόσταση ανάμεσα στη θεωρητική σύλληψη και στην εμπειρική επιβεβαίωση (ανίχνευση του πρώτου αντισωματιδιου) ήταν τέσσερα χρόνια. Η ανακαλυψη των αντισωματιδιων, λοιπον, αντι να εκινήσει μια συζήτηση γυρω απ’τη μορφη των στοιχειώδων σωματίδιων που θεωρούνται οτι αποτελούν την υλη, δημιούργησε αντίθετα την εννοια της αντιύλης.     [ Συνέχεια στο Β μερος…] idrogeno-anti


Αντιύλη, Υλενέργεια και καλά Κβαντικά ξεμπερδέματα (ΙΙ)    <—     LINK

Advertisements

~ από Epikss στο Οκτώβριος 15, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s