Μαλακά ναρκωτικά για μαλθακά Μυαλά !

maxresdefaultΗ αποτυχία των σύγχρονων κοινωνιών να δημιουργήσουν ενα ασφαλές & εύφορο έδαφος μέσα στο οποίο θα αναπτύσσεται η προσωπικότητα του ατόμου ειχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να αναπτυχθούν διάφορες αντιδραστικές θεωρίες που φέρνουν σε αντιπαράθεση το κοινωνικό (τεχνητό) με το φυσικό.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η σαθρότητα του Αστικού κράτους γενικεύεται ώστε καθολικά οι οργανωμένοι κοινωνικοί θεσμοί να παρουσιάζονται ως εξαμβλώματα πνιγμένα στη διαφθορά ενώ προτάσσονται διαρκώς καλέσματα για την επιστροφή του ατόμου σε κάποια προ-κοινωνικη φυσική κατάσταση απόλυτης ελευθερίας και ισορροπίας με τη φύση. Αυτή η αντίληψη καλλιεργείται συστηματικά και σε πολλαπλά επίπεδα εξισώνει κάθε κρατική πρόνοια και παρεμβατισμό με τον συντηρητισμό και την ανελευθερία.

Το ιδεολογικό πλαίσιο αυτό επιτρέπει σε αμέτρητες θεωρίες συνωμοσιολογίας να αναπαράγονται και να προωθούνται (απο αναρχιζουσες που υποστηρίζουν πως καθε εξουσιαστική δομή ειναι μια αρρωστημένη τεχνική επιβολή, έως τεχνοφοβικες που μιλούν για την απειλή των φαρμακοβιομηχανιών και καλούν σε επιστροφή στα φυτικά προιντα τροφής και περίθαλψης – παραμένοντας πάντα σε μια αοριστολογία και αποφεύγοντας να στερεώσουν την κριτική τους μέσα στο δοσμένο ιστορικό πλαίσιο και το οικονομικό σύστημα που ζούμε).

Παράλληλα κάθε κοινωνικός περιορισμός, καθε απαγόρευση ανάγεται σε μια ολοκληρωτική ενέργεια που καταργεί την ατομική ελευθερία και αρα ανατρέπει την φυσική ροή των πραγμάτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όσοι τίθενται υπέρ της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών επικαλούνται κυρίως την ατομική ελευθερία και υποστηρίζουν ότι : Η στέρηση της επιλογής των πολιτών συνιστά παραβίαση των ατομικών τους ελευθεριών. Η ελεύθερη βούληση πρέπει να γίνεται σεβαστή από την Πολιτεία. Η χρήση αποτελεί επιλογή και ο χρήστης εφόσον το επιθυμεί μπορεί να σταματήσει.


Η συρρίκνωση και η υποδούλωση του ατόμου στις σύγχρονες κοινωνίες απο την αβυσσαλέα εξουσία των νόμων της καπιταλιστικής οικονομίας δεν γίνεται αντιληπτή ως μια θηριωδία που απορρέει απο την τερατώδη φύση του καπιταλιστικού συστήματος αλλα παρουσιάζεται παραπλανητικά να στιγματίζει την ανθρωπινή κοινωνία υπεριστορικα και καθολικά. Η οργανωμένη κοινωνία παρουσιάζεται ως μια εκφυλισμένη απόπειρα έλεγχου και δόμησης του φυσιολογικού που δεν επιδέχεται κανόνες και περιορισμούς. Αρα το ζητούμενο δεν ειναι ο ανασχηματισμός της κοινωνίας αλλα η αποδόμηση της.

Η εξύμνηση ενος αυτοδιαχειριζόμενου φυσιοκρατικού μοντέλου ως αντίβαρο στην παγκοσμιοποιημένη μονοπωλιακή κοινωνία και η αναγωγή της ατομικής ελευθερίας σε υπέρτατο αδιαπραγμάτευτο αγαθό προωθούνται ως θέσεις αντίδρασης απέναντι στις αιτίες της κοινωνικής δυστυχίας που βιώνουμε ενω στη πραγματικότητα οι αντιλήψεις αυτες (στις οποιες ελλοχεύει ο πεσιμισμός και ο ατομισμός) ειναι ακριβώς οι ψυχολογικές συνέπειες της αλλοτρίωσης που προκαλεί στον άνθρωπο η καπιταλιστική κοινωνία.

Κανένα κοινωνικό φαινόμενο δεν γίνεται να εξεταστεί εξω απο το ιστορικό πλαίσιο μεσα στο οποίο και απο το οποίο διαμορφώνεται. Τα ναρκωτικά εχουν χαρακτηριστεί απο πολλούς ως η χειρότερη μάστιγα του αιώνα μας, και αυτη η θέση τουλάχιστον θεμελιώνεται πάνω στην κριτική των συνθηκών που συγκροτούν τον κόσμο μας σήμερα και λαμβάνει υπόψιν της το ρόλο που παίζει η εξάρτηση απο τις ναρκωτικές ουσίες μέσα σε αυτες τις συνθήκες.


Οι αιτίες που οδηγούν στην εξάρτηση είναι πολλές και διαφορετικές (κοινωνικές, οικονομικό-πολιτικές, ψυχολογικές). Ο χρήστης μιας ψυχοτρόπου ουσίας όμως διαφέρει από τον τοξικομανή. Ο τοξικομανής είναι ένας μονοσήμαντος άνθρωπος που έχει βάλει στο επίκεντρο της ζωής του την ουσία θυσιάζοντας στο βωμό της όλες τις ανθρώπινες πλευρές του. Ο πολιτικός άνθρωπος, ο ιδεολογικός άνθρωπος, ο κοινωνικός άνθρωπος, ο άνθρωπος με βιολογικές ανάγκες υποτάσσεται στην ανάγκη αναζήτησης και χρήσης της ουσίας από την οποία έχει εξαρτηθεί. Αυτό που συντελείται είναι μια διαδικασία απώλειας της καθαρά ανθρώπινης, δηλαδή κοινωνικής του φύσης. Η σύγχυση των δυο εννοιών της χρήσης και της εξάρτησης, υποδηλώνει μια τάση αποϊστορικοποίησης του φαινομένου της εξάρτησης και αναγωγής του στο πεδίο της ατομικής ψυχοπαθολογίας.

Στην πραγματικότητα, η τοξικομανία είναι αποτέλεσμα της πλήρους αποξένωσης του ατόμου από τον εαυτό του, το συνάνθρωπό του και την κοινωνία. Ο τοξικομανής είναι ένα άτομο που δεν ενηλικιώθηκε ποτέ, ενώ ταυτόχρονα η εξάρτησή του δεν εξαντλείται στην ατομική του ψυχοπαθολογία, όποια και αν είναι αυτή. Εάν η ψυχολογία δεν νοείται παρά μόνο σαν τη σχέση οργανικού και κοινωνικού, τότε η έννοια της ενηλικίωσης είναι η κοινωνικοποίηση, με την έννοια της αφομοίωσης κανόνων και αρχών μέσα από τις σχέσεις με τους άλλους, της μύησης σε κοινωνικές πράξεις, της πρόσβασης σε πολιτιστικές αξίες, της συνείδησης των περιορισμών που επιβάλλει η ίδια η πραγματικότητα στα πλαίσια της κοινωνικής δράσης.

Μέσα σε ένα κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτιστικό περιβάλλον σε κρίση, η τοξικομανία είναι μια ακραία μορφή εκδήλωσης της “παρεκκλίνουσας” συμπεριφοράς ολόκληρης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση, τον ατομικισμό, την υποκρισία, τη διαμεσολάβηση των ανθρωπίνων σχέσεων από το χρήμα, την έλλειψη αξιών, τον καταναλωτισμό, την έλλειψη πνευματικών ενδιαφερόντων, την πολιτιστική και συναισθηματική ένδεια. Η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών δεν μπορει σε καμια περίπτωση να εξεταστεί εξω απο αυτο κοινωνικο-ιστορικο πλαισιο. Σε αυτο το πλαισιο, ο τοξικομανής είναι το αποτέλεσμα της ακραίας αποξένωσης του ατόμου από την κοινωνία.


Στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία πλήττεται η ιδέα της κοινωνικής συνοχής, το ιδεώδες της «αγέλης» που φροντίζει τα μέλη της και τη θέση της παίρνει η άποψη πως ο καθένας μεμονωμένα ειναι υπεύθυνος για την επιβίωση και την ολοκλήρωση του. Επιπλεον, προβάλλεται η αντίληψη οτι οι ατομικές ελευθερίες ανήκουν πρωταρχικά στη διάσταση της φύσης και όχι της κοινωνίας.

Οι κοινωνικοί δεσμοί ανάγονται σε κάτι τεχνητό που επιβάλλεται στο “αυτάρκες” άτομο από “εξωτερικούς παράγοντες”. Έτσι διαμορφώνονται διάφορες σύγχρονες κοινωνιολογίζουσες έννοιες, (μοναχικο πλήθους), που συγκαλύπτουν τα όρια της ελευθερίας στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων. Ακριβώς αυτες οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής ειναι ομως που διαμορφώνουν την ανάγκη αυτου του τυπου της “ελευθερίας” του ατόμου που του επιτρέπει να συνάπτει “ελεύθερες συμβατικές σχέσεις” με άλλα άτομα και να μπορεί έτσι να πουλάει ατομικά την εργατική του δύναμη.

Το αποξενωμένο μοναχικό άτομο προσλαμβάνει την “ελευθερία” σαν “φυσικό δικαίωμα” και η ιδέα του για “ατομική ελευθερία” έχει πάρει το χαρακτήρα δόγματος. Το άτομο, ζώντας την τραγικότητα της απομόνωσης του, ψάχνει την “απόλυτη ηρεμία” της ολοκλήρωσής του στο έξω από την πραγματικότητα, αναζητώντας τη λύση του πραγματικού προβλήματος της απομόνωσής του έξω από τις κοινωνικές σχέσεις. Κάθε φορά ομως που η φαντασίωση υποχωρεί, τη θέση της παίρνει η πραγματικότητα της αλλοτριωτικής απομόνωσης.

Σταδιακά το άτομο ταυτίζεται με την ανασφάλεια, την ανημποριά, την περιχαράκωση που απορρέει από την αλλοτρίωση, γίνεται ένα μαζί της και έτσι “μοιραία” συμφιλιώνεται με αυτήν. Αυτή είναι η “ανθρώπινη μοίρα” μέσα στον καπιταλισμό. Για να συγκαλυφθεί αυτη η πραγματικότητα καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι η ατομική απομόνωση είναι προϊόν της ατομικής ελεύθερης βούλησης και λειτουργεί σαν μέσο προστασίας από την καταπίεση που επιβάλλουν οι αλλοτριωτικές κοινωνικές σχέσεις. Η τοξικομανία λοιπόν αποτελεί μια τέτοια ψευδαίσθηση “προστασίας” από τη βαρβαρότητα των αλλοτριωμένων σχέσεων, μια ψευδαίσθηση αυτάρκειας και ευταξίας.

Σε αυτά τα πλαίσια η έννοια της “αυτόνομης ατομικότητας” γίνεται μέσο νομιμοποίησης ενός κοινωνικού συστήματος που φυλακίζει τους ανθρώπους στη φενάκη και τη μοναξιά τους. Μια τέτοια αυτονομία υπερασπίζονται οι υποστηριχτές της νομιμοποίησης των «Μαλακών» ναρκωτικών επικαλούμενοι τα δικαιώματα των χρηστών και τις ευεργετικές τους συνέπειες της κάνναβης. Και παρόλο που συχνα αντιτίθενται στις τοξικά εξαρτησιογόνες ουσίες φαίνεται να παραβλέπουν πως η ουσία της εξάρτησης δεν βρίσκεται στη χημική σύνθεση της καθε ψυχότροπης ουσίας, αλλά εμπεριέχεται στον καπιταλιστικό χαρακτήρα των σχέσεων παραγωγής. Οι αλλοτριωμένες ανάγκες δημιουργούν αλλοτριωμένα συστήματα αξιών και αλλοτριωμένες σχέσεις μεταξυ των ανθρώπων, έτσι ώστε κάθε άτομο μηχανεύεται διαρκώς τη δημιουργία μιας νέας ανάγκης στον αλλο, τοποθετώντάς τον σε μια νέα εξάρτηση.


3B66577BBF852B2DAF303F1D590F1410

Οι οργανώσεις που έχουν αναλάβει να «σηκώσουν το βάρος» της εκστρατείας για την αποποινικοποίησή της κάνναβης για ιατρικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς (Μάλιστα, γίνεται και ένα βήμα παραπάνω με την προσπάθεια να φτιαχτεί η πρώτη «λέσχη κάνναβης» στη χώρα μας, όπου χρήστες θα συναθροίζονται σε κλειστό χώρο, κάνοντας κοινή χρήση κάνναβης) αποσκοπούν σε οφέλη οικονομικά και πολιτικά.

Ακόμα και στις νόμιμες ουσίες (καπνός, αλκοόλ) τα τεράστια κέρδη έρχονται από το λαθρεμπόριο που ανθεί και είναι πρόβλημα για τις καπιταλιστικές οικονομίες, όχι για τις συνέπειές τους στο άτομο και την κοινωνία αλλά για την έλλειψη κερδών από τη φορολογία. Πίσω από τη νομιμοποίηση της κάνναβης για ιατρικούς λόγους υπάρχουν τα τεράστια κέρδη της φαρμακοβιομηχανίας, όπως επιβεβαιώνεται από τις ΗΠΑ και τα χρήματα που ξοδεύουν για να διαφημίσουν την ιατρική της χρήση.

Τα ναρκωτικά είναι παράνομα γιατί είναι επικίνδυνα και όχι η αντιστροφή που επιχειρείται να περάσει στις νεανικές συνειδήσεις, δηλαδή ότι είναι επικίνδυνα επειδή είναι παράνομα. Μια αντιστροφή που, εδώ και μια δεκαετία, έχει «θεωρητικοποιηθεί» στις ΗΠΑ και σήμερα προσπαθεί να ασκήσει πίεση και στην Ευρώπη. Στόχος όλης της προσπάθειας είναι να ενισχυθεί η κοινωνική ανοχή στη διάδοση των ναρκωτικών ουσιών σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, που μεγάλα τμήματα του λαού και της νεολαίας αντιμετωπίζουν προβλήματα διαβίωσης και κάλυψης βασικών λαϊκών αναγκών.

Πάντα η διάδοση των ναρκωτικών χρησιμοποιείται ως μέσω κοινωνικής καταστολής. Στην Αργεντινή, στις αρχές του 2000, απάντηση στην ανεργία και τη φτώχεια σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης ήταν η διάδοση του paco. Στην Ολλανδία, η αποποινικοποίησης της κάνναβης για προσωπική χρήση άρχισε να εφαρμόζεται όταν στη χώρα φούντωνε το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Στην Πορτογαλία, η αποποινικοποίηση της κάνναβης ξεκίνησε όταν τα πρώτα σημάδια της καπιταλιστικής κρίσης άρχισαν να γίνονται αισθητά στην αύξηση της ανεργία στις νέες ηλικίες. Στις ΗΠΑ, το κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ μετατράπηκε σε «κίνημα των χίπις» με τη διάδοση της μαριχουάνας στα Πανεπιστήμια.

Οι ναρκωτικές ουσίες είναι εμπορεύματα που αποφέρουν πάνω από 500 δισ. δολάρια ετησίως στην παγκόσμια αγορά νόμιμης και παράνομης διακίνησης και πάνω από 3 δισ. δολάρια το έτος στο Αμστερνταμ, ως πρωτεύουσα του ναρκωτουρισμού. Είναι πολιτισμικό προϊόν που μπαίνει στις παραδόσεις και στους συμβολισμούς των νέων ανθρώπων, γίνεται κουλτούρα, γίνεται τρόπος ζωής, διαμορφώνοντας ανθρώπους σκιές στο περιθώριο της κοινωνικής πραγματικότητας.

Η …«αθώα» κάνναβη σχετίζεται με μια σειρά απο οργανικές και ψυχικές παθήσεις. Σήμερα, η κάνναβη που καταναλώνεται είναι πάνω από 80% βιομηχανικά κατασκευασμένη σε εργοστάσια – θερμοκήπια και είναι «ποτισμένη» με πάνω από 400 χημικές ουσίες που ενισχύουν τη βασική της ναρκωτική ουσία που δρα σε υποδοχείς του εγκεφάλου (επηρεάζωντας τις συνάψεις του εγκεφάλου).


Στη χώρα μας, με όχημα τη λογική της αποποινικοποίησης ή του διαχωρισμού των ναρκωτικών σε «σκληρά» ή «μαλακά», τα στοιχεία δείχνουν (ΕΚΤΕΠΝ 2013) ότι το 65% των εφήβων έχει πειραματιστεί με την κάνναβη, ενω έχει τριπλασιαστεί ο αριθμός των μαθητών που συστηματοποιεί τη χρήση της (από 3,4% το 1984 σε 13,5% το 2011). Η γενική χρήση ουσιών στην Ελλάδα στους μαθητές είναι 9%, όταν στην ΕΕ είναι 22% και στις ΗΠΑ 35%, ως απόρροια της νομιμοποίησης της κάνναβης σε χώρες της ΕΕ και στις περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ.

Ενω λοιπον τα στατιστικά στοιχεία ειναι ανησυχητικά, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) φαίνεται πως αναλαμβάνει μια ιστορικής σημασίας πρωτοβουλία, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες είναι πολύ κοντά στο να προτείνει την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών σε όλες τις χώρες μέλη του. Ταυτόχρονα διάφοροι ακτιβιστές που συμμετείχαν στην οργάνωση των Αντιαπαγορευτικών Φεστιβάλ (Φεστιβάλ Μαριχουάνας) ειχαν ως κεντρικά συνθήματα τα παρακάτω : Απαγορεύστε τις Απαγορεύσεις – Η ελευθερία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν – Δεν υπάρχουν «τα ναρκωτικά». Η κάθε ουσία έχει τα δικά της πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. – οι αντι-ναρκωτικές πολιτικές που ακολουθούνται κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από τις ίδιες τις ουσίες,

Η μαζική στροφή των νέων προς τις ψυχοδραστικες ουσίες πραγματοποιείται επειδή δεν αντέχουν μια πραγματικότητα που δεν τους δίνει καμια προοπτική. Μεσα σε αυτο το ιστορικό πλαίσιο οπου οι νεοι ζουν στο περιθώριο εχει τρομερή πολιτική σημασία η στιγμή που λαμβάνει χώρα αυτη η καμπάνια για την νομιμοποίηση της κάνναβης. Η εκστρατεία της νομιμοποίησης γίνεται σε μια εποχή που ειναι αναγκαία η συλλογική δραση αντίστασης και προωθεί ενα εντελώς αντιδραστικό και λανθασμένο μήνυμα. Προβάλει το μήνυμα οτι διέξοδος ειναι η διαφυγή (η εξατομίκευση κ απομόνωση) που προκαλούν οι ψυχοδραστικες ουσίες. Η συγκυρία μέσα στην οποια συμβαίνει αυτο καταστεί την καμπάνια της απενοχοποίησης των ναρκωτικών τουλάχιστον ύποπτη.


giorti-kannavis-afisaΕίναι πολύ χαρακτηριστικό ότι η αφίσα της περσινής πορείας υπέρ της κάνναβης στην οποία συμμετείχε και η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βασισμένη στο προεκλογικό σλόγκαν του Μπάρακ Ομπάμα, του προέδρου των ΗΠΑ, της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης στον κόσμο. Έχουμε δηλαδή αριστερές ομάδες που στηρίζουν μια πλήρη αμερικανοποιημένη ατζέντα η οποία προωθείται απ’ το απανταχού κεφάλαιο. (To ”Yes We Can” του Μπαράκ Ομπάμα έγινε ”Yes We Cannabis”.)

 


 

Συμπερασματικά, πρεπει να παραδεχτούμε οτι παρα την ποικιλία των ναρκωτικών η αιτια για τη χρηση ενος οποιουδήποτε ναρκωτικού ειναι παντα η ιδια, και ειναι η επιθυμια απόδρασης απο τη δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Έχοντας αυτο κατα νου, δεν δικαιολογείται να προβαίνουμε σε διαχωρισμό των ναρκωτικών ουσιών σε μαλακές και σκληρές γιατι δεν υπάρχουν «σκληρές» και «μαλακές» αιτίες που οδηγούν στη χρήση. Οι αιτίες είναι κοινές για όλες τις ουσίες.

Το 90% των τοξικομανών αναφέρει ως πρώτη ουσία χρήσης την κάνναβη. Αυτό ομως που έχει σημασία στην εξάρτηση από ψυχότροπες ουσίες δεν είναι οι πιθανές θεραπευτικές ή επιβλαβείς επιπτώσεις τους, αλλά η υιοθέτηση ενός καταστροφικού τρόπου ζωής. Ενός τρόπου ζωής που υποστηρίζεται από την ναρκωκουλτούρα και περιβάλλει έναν πολιτισμό της παρακμής. Η νομιμοποίηση της χρήσης μιας ψυχότροπης ουσίας δε θα λύσει το πρόβλημα, αντίθετα θα το οξύνει αφού μέσα από αυτήν προωθείται ένας τρόπος ζωής που χαρακτηριστικό του στοιχείο είναι η διαφυγή απο την πραγματικότητα.

Advertisements

~ από Epikss στο Φεβρουαρίου 13, 2016.

Ένα Σχόλιο to “Μαλακά ναρκωτικά για μαλθακά Μυαλά !”

  1. οπως οι συριζαιοι χρησιμοποιουν ομπαμα, ετσι και το μπλογκ σας χρησιμοποιει νιξον… τι σχεση εχει ο επικουρος με τις αποψεις της ολιγαρχιας που πλασαρετε? πραγματικα η αφέλεια σας είναι τραγική… ισως να γραφατε κατι για το κουτοχορτο που τρωτε, και οχι για τη κανναβη που ειναι δωρο της φυσης.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s