Το πρόβλημα του Μανδαρίνου!

Λένε πως ηταν πρώτος ο Ρουσσό που έθεσε το περίφημο πρόβλημα του Μανδαρίνου: «Αν υποθέσουμε πως πατώντας ενα κουμπί σκοτώνουμε στα βαθη της Κίνας ενα γέρο Μανδαρίνο και κληρονομούμε την μεγάλη περιουσία του, ποιος απο εμας θα μπορούσε να πράξει τούτο το έγκλημα;»

 

Ειναι κι έλεγχος συνείδησης και ηθικό κριτήριο το πως θα απαντήσει ο καθένας μας σε τούτο το ρώτημα. Με ενα παρόμοιο τρόπο το ιδιο δίλημμα με τον Ρουσσό έθεσε κι ο Σατομπριάν στο εργο «Το πνεύμα του χριστιανισμού», θελωντας να απόδειξη πως υπάρχει μεσα στον άνθρωπο δυνατή και έμφυτη ηθική συνείδηση. Το ηθικο ετούτο ερώτημα δεν φανερώνει μονο την ευαισθησία κάποιων εξαιρετικών ανθρώπων (Ρουσσό, Σατομπριάν κ.α.) αλλα δειχνει σε ενα βαθμό και το ηθικο επίπεδο του καιρού τους.

Ο αστικός κοσμος στο ξεκίνημα του παρουσίαζε σαν έμβλημα του την αρετη και καυχιόνταν για τις ηθικές και ανθρωπιστικές του αξιες. Λιγο αργότερα ομως ο Γκαιτε βαζει στο Φαουστ δυο ήσυχους νοικοκυραίους να συνομιλούν πίνοντας τον καφε τους και να λενε: «Αχ, πως μ’ αρσει που πίνουμε εδω ήσυχα τον καφε μας και ακούμε να σκοτώνονται εκει πέρα μακριά στην Κινα!».

Ο Γκαιτε ειχε μπει στο νόημα και την ψυχολογία του νέου κόσμου. Δεν φτάνει πια στους ανθρωπάκους να πίνουν ήσυχα τον καφέ τους, νιώθουν πιότερο την ευτυχία τους αν ακούνε να σφάζονται εκει περα μακριά στην Κινα. Αυτο ειναι ενα διαφορετικό ηθικό κριτήριο που αντανακλά τον αστικό κοσμο σε διαφορετικό στάδιο της εξέλιξης του.

Το ίδιο ηθικό ζήτημα έθεσε κι ο Μπαλζάκ στην Ευγενία Γκράντε, για να χαρακτηρίσει την ηθική στάθμη του κόσμου της εποχής του. Εκει, δυο αλιτήριοι, πιστοί στον Μαμμωνά, συζητούν μεταξύ τους απανω στο πρόβλημα του Μανδαρίνου λέγοντας πως κανεις σώφρων σήμερα δεν θα δίσταζε να πατήσει το κουμπι. Αλλη εποχή, άλλα ηθη. Ο αστικός κόσμος ειχε προχωρήσει πολυ την εποχη του Μπαλζάκ, το χρημα καθορίζει πλεον ολότελα την ηθική.

Σχεδόν το ιδιο πρόβλημα θετει κι ο Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και τιμωρία. Ο Ρασκόλνικωφ, ο διανοούμενος ήρωας του έργου, αναρωτιέται: «Τι σημασία εχει η ζωή μιας γριάς τοκογλύφας, αν με τα χρήματα της εγω μπορεσω να τελέψω τον υψηλό προορισμό μου;». Και σκοτώνει την γρια, αλλα το έγκλημα δηλητηριάζει την ζωη του και μεσα στην αγωνία του παραδίδεται μονάχος του στη δικαιοσύνη.

Ο καπιταλισμός, που στο χρημα στηρίζει ολες τις ανθρώπινες αξίες, αρχίζει να παρουσιάζεται και στη Ρωσία, κι ο Ντοστογιέφσκι νιωθει τρόμο μπροστα στο αδίσταχτο αυτο αρπαχτικό όρνιο. Ο Ντοστογιέφσκι οδηγείται να διατυπώσει ενα αλλο, πολυ συζητημένο κι αυτο, ηθικό πρόβλημα: «Ποιος τολμάει να εγκρίνει την ευτυχία του κόσμου, που θα στηρίζεται στα δάκρυα ενος μικρού παιδιού;«

Αυτά τα προβλήματα όμως φαίνονται σήμερα αγγελικές αθωότητες. Το ηθικό γράδο κατεβαίνει και κατεβαίνει διαρκώς, οσο ο ιμπεριαλισμός αποτελεί την νεα μορφή του παλιού κόσμου. Ο φασισμός σκότωσε κι έκαψε στους φούρνους εκατομμύρια ανθρώπους χωρις δισταγμό. Δεν θα εκανε δεύτερες σκέψεις μπροστά στον αφανισμό ενος Μανδαρίνου. Σήμερα σε πολλές χώρες ζουν αρχηγοί κρατών που μεσα στις συνειδήσεις τους χιλιάδες νεκροί κοιμούνται ήσυχα στον τάφο τους. Το αποκορύφωμα στην φυσιογνωμία αυτου του κόσμου το εδωσε η βόμβα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Μα ποιος μπορεί να προεξοφλήσει πως δεν θα γνωρίσουμε στο μέλλον κι αλλες πιο τερατώδης μεταμορφώσεις;

Μπορεί πάντα να βρεθεί ενας τρελός, λενε κάποιοι, και να πατήσει το κουμπί. Μα η Χιροσίμα υπενθυμίζει πως δεν χρειάζεται καν να ειναι τρελος. Πλέον το ηθικό γράδο εχει φτάσει στο μηδέν!

Αν ζούσε σημερα ο Ντοστογιέφσκι θα έθετε το πρόβλημα με εναν αλλο τρόπο: «Τι άξια εχει ένας κόσμος που στηρίζει την ευτυχία του στα δάκρυα εκατομμύριων παιδιών;» Δεν μιλάμε πλεον για κουμπί που σκοτώνει ενα Μανδαρίνο. Το κουμπί το πατησε ο πρόεδρος μιας απο τις μεγαλύτερες και πιο «πολιτισμένες δημοκρατίες» του κοσμου, σκοτώνοντας χιλιάδες γερους και νεους. Δεν ειναι πια τα δάκρυα ενος παιδιού, αλλα εκατομμύριων.

Ο ηθικός μηδενισμός δεν ειναι φαινόμενο μονο ελληνικό. Στη διάρκεια της κατοχής το ιδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε σε ολες τις ευρωπαίες χωρες. Ο παλιός κόσμος, σαν θεματοφύλακας και φορέας ολων των εθνικών αξιών, απέδειξε την ψυχικη του γυμνότητα και την ηθικη του αποσύνθεση. Άνοιξε ις πορτες στον κατακτητή, συνεργάστηκε μαζι του, χτύπησε τα κινήματα της λαικης αντίστασης και ατίμασε κάθε αξια. Προσπάθησε να σπάσει το μαχητικό πνεύμα των λαών και να λυγίσει καθε υψηλό φρόνημα μεσα τους. Να μπολιάσει τον ηθικό μηδενισμό σε ολόκληρο το εθνικο σώμα και να επιβάλει την ψυχική του ερημία σαν ανώτερη ηθική και κάνονα ζωης. Μα οι λαικες μάζες έδειξαν τέτοια ηθική ρώμη, ωστε βγήκαν ολότελα γερες κι ακέριες απο αυτη την δοκιμασία και πολλοί λαοι με αναγεννητική ορμή προβαίνουν τωρα στην ηθική κάθαρση της εθνικής τους ζωης και στην αναδημιουργία της πανω σε νέες υγιέστερες βάσεις.

Ο ελληνικός λαός όμως, που αγωνίστηκε θανάσιμα για την εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία του, που αντιμετώπισε με αδάμαστο θάρρος στα βουνά και στις πολιτείες τις πιο σκληρές δοκιμασίες, δεν ειχε την τυχη να γινει τελικά κύριος στο σπίτι του αλλα έπεσε σε νεα δυστυχία.

Στην Ελλάδα ο σάπιος κοσμος εξακολουθει να δηλητηριάζει και να διαφθείρει βαθιά τον εθνικό μας οργανισμό. Φοβήθηκε τις προοδευτικές τάσεις του λαου μας και γυρεύει να του σπάσει την ψυχή. Να καταστρέψει τις εθνικές αξιες που δημιούργησε ο λαός μας στην τετράχρονη παλη του με τους ξένους κατακτητές. Η εξέγερση του λαού μας ενάντια στον κατακτητή ηταν απο την αρχη ως το τελος, με ολες τις κορυφές και τις αβύσσους του, είναι ενα απο τα μεγαλοπρεπέστερα φαινόμενα της ιστορίας μας. Ενα θαμπωτικό αστραποβόλημα της εθνικής μας ψυχης. Ηθική λαμψη κι απελπισία, περιφρόνηση του θανάτου και πάθος ζωης, ενα θέαμα με άφθαστο μεγαλείο και δοξα απο τα πιο σπάνια φαινόμενα στην ιστορία των λαων. Απο τα σπλάχνα του λαου αναπήδησε μια νεότητα απο τις λαμπρότερες του κόσμου, σαν αποκάλυψη φανερώθηκε μια λαικη ανάταση γεματη ηθικό μεγαλείο, μια ηθική έκρηξη απαράμιλλη μεσα στους καιρους που τιμά τον άνθρωπο και πραγματώνει τον υπερανθρωπο.

Η άρχουσα τάξη συμβιβάζεται εύκολα με τον ξένο κατακτητή σαν είναι να διατηρήσει τα αγαθά και τα προνόμια της. Μα με τοση μεγαλύτερη προθυμία συνεργάζεται μαζι του, οσο ειναι πιο ξεπεσμένη και βρίσκεται σε μεγαλύτερη αντίθεση με το λαο. Και δεν ειναι περίεργο να έφτανε μεχρι και στο τελειωτικό σημείο του ξεπεσμού της να δειξει την πρόθυμη υποταγή της στον ξένο και τον καθε προσφερόμενο να της γινει στήριγμα.

Το φαινόμενο ειναι πολυ γνωστό στην ιστορία των λαων. Οι δυναστικές ολιγαρχίες οταν βλέπουν το τελος τους να πλησιάζει καλούν σε βοήθεια αλλους ξενους δυνάστες ονομάζοντας τους ελευθερωτές και σωτήρες, ευεργέτες της Πατρίδος, υψώνουν τα αγάλματα τους στις δημοσιες πλατείες και δινουν τα ονόματα τους στους μεγάλους δρόμους. Αυτο το φαινόμενο της ανθρωπινής ευτέλειας παρουσιάστηκε μεγαλόπρεπα σε τούτη την χώρα κι ονομάστηκε Γραικυλισμός, που εγινε ύστερα διεθνής ορος για να χαρακτηρίζει τον πολιτικό και κοινωνικό ξεπεσμό μιας χώρας.

Πριν απο λιγα χρόνια κυριαρχούσε στον τοπο μας η Αγγλία, που χωρις την θέληση της δεν γινοταν εδω το παραμικρό. Απέκτησε αυτο το δικαίωμα επειδη σταθηκε η προστάτρια της άρχουσας ταξης μας, που κινδύνευε να χαθει και την εσωσε, την εστησε στα πόδια της και την δυνάμωσε με θυσίες οχι μονο σε χρημα αλλα και σε αιμα. Υστερα την διαδέχθηκε η Αμερική και στα χερια της βρίσκονται τωρα ολες οι εξουσιες, γιατι κι αυτη παιζει το ρολο του προστάτη και σωτήρα

Πολλοί πολιτευόμενοι διαμαρτύρονται με υπομνήματα στον Βασιλιά και με δημόσιες δηλώσεις για την ασφυκτική επέμβαση των ξένων στην χώρα μας. Αποδέχτηκαν σαν θειο δωρο τους ξενους ομως οταν ηταν να τους σώσουν απο τον εξεγερμένο ελληνικό λαο και το ΕΑΜ.

Ο ξένος πατησε για τα καλα το ποδι στον τοπο μας “Καθ άπασαν την ελληνικήν επικράτεια υπάρχουν συμμαχικέ βάσεις των Αμερικάνων, εστείλαμε στρατόν εις την Κορεαν, αλλα η Κύπρος ειναι δούλην ακομη…” Με τα λογια αυτα συνοψιζει την ελληνικη κατάσταση ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος.

Το ζήτημα της Κύπρου η άρχουσα τάξη δεν το άγγιξε καθόλου. ΟΙ “φίλοι” και “σύμμαχοι” μας αρνηθήκαν με κυνισμό τα δικαιώματα μας στο εθνικό τούτο θέμα κι οχι μόνο αυτο, αλλα μίλησαν με εχθρότητα εναντίον μας και μας φοβέρισαν, πως κι αυτα τα χώματα που κρατούμε μας πεφτουν πολλα. Οι Άγγλοι μας αμφισβητήσαν την ιδιαν την Μακεδονία και οι Τούρκοι κοντα στις παλιές αξιώσεις για τα ελληνικά νησια πρόβαλαν και νεες για την Δυτικη Θράκη και την Κυπρο. Προστέθηκαν και οι Αμερικάνοι που δήλωσαν “Τα Ηνωμένα Εθνη δεν θα δώσουν ποτε την Κυπο στην Ελλάδα” έγραψε η Ουασικτον Ποστ. Και γιατι να την δωσουν αφου ειναι Αγγλικη και απαραίτητη για την ασφαλεια της Τουρκιας. Με την φοβέρα θα μας εκβιάζουν απο εδω και περα για να μαστε πρόθυμοι στα θελήματα τους. Ενας συνεταιρισμός ύποπτος και μονόβαρος αναμεσα σε ύπουλους συνεταίρους.

Μια εξέχουσα πολιτικη προσωπικότητα του τοπου μας απάντησε στα Ηνωμενα Εθνη: “Χάσαμεν την Κυπρο αλλα κερδίσαμε τους συμμαχους μας!”. Το κέρδος πραγματικά ξεπερναει τις χασούρες. Οι σύμμαχοι στάθηκαν πολυτιμότεροι παλιότερα για την επιβίωση αυτου του κυριου και παντα για την ασφάλεια του θα αξιζουν περισσότερο απο ολες τις εθνικες μας “ματαιοδοξίες”. Για την προστασία που αρχουσα ταξη δέχθηκε απο τους ξενους η Κυπρος ειναι η ξεπληρωμη αλλα και η υποχρέωση του ελληνικού λαου να πολεμάει οπου γης για τα συμφέροντα των προστατών.

Ο ελληνικός λαος θα στρατεύεται απο εδω κι εμπρος σαν πολίτης του κοσμου και θα ειναι μια μονάδα χωρις δικους της εθνικούς σκοπους μεσα στην παγκόσμια στρατολογία που θα ενεργουν οι ιμπεριαλιστικές δυναμεις για τα συμφέροντα τους. Αυτο έταξαν στους ξενους οι κυβερνήτες για να βοηθούν ωστε να βγουν νικητές απο τον εμφύλιο και να παραμείνουν στην εξουσια. Και ο Ελληνικός λαος θα παει εις την Κορεαν , χωρις να εχει κατι δικο του να προστατέψει. Μονο την ελευθερία και την ανεξαρτησία στον τόπο του θα μπορούσε να αξιώσει αλλα αυτο του ζητουν να θυσιάσει για να μπει στο συνεταιρισμό των μεγαλων. Την απαλλοτρίωση αυτη της εθνικης ανεξαρτησίας την ονομαζουν Εθνικοφροσύνη! Με το εθνος στο στομα οι αρχοντες εκμεταλλεύονται το εθνικό συνολο για τα δικα τους συμφεροντα. Με το ξεπουλημα της εθνικης ελευθερίας εξαγοράζουν την δικη τους ελευθερία.

Με εθνικοφροσύνη αδικουν το Εθνος. Ο εθνικισμός τους ειναι ενας παράδοξος εθνικισμός, που χρησιμοποιεί την εθνικη δυναμη εναντια στο εθνος. Ολο υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, γεμάτοι υποταγή και δουλικότητα εγκατέστησαν εδω ξενες υπατείες και τωρα ασύδοτοι οι ξενοι ελεγχουν χωρις να ελέγχονται, ακομα και να σκοτώνουν μπορούν χωρις να τους αγγίζουν οι ελληνικοί νομοι.

Ολοι σημερα γνωίζουν, και μεσα και εξω απο τον τοπο μας, πως εδω κυβερνούν οι ξενοι, επιβλέπουν τα παντα και δεν γινεται τιποτα χωρις την εγκριση τους. Κι ωστόσο απανω σε αυτο το υποδουλωμένο έδαφος, οπου τιποτε δεν ειναι μυστικό για τους ξενους, η εθνικοφροσύνη που κυβερνάει εξόντωσε χιλιαδες ανθρώπους κι εξοντώνει ακομη με την κατηγορία πως ως κουμουνιστές θελουν να υποδουλώσουν την χωρα στους ξενους και πως ενεργουν κατασκοπεία.

Πως μπορεί, λοιπον, να σταθεί αυτος ο κόσμος οπου κρίνουν οι φταίχτες και δικάζουν οι ένοχοι;

Μαρκος Αυγερης    27/1/1957

 

Advertisements

~ από Epikss στο Φεβρουαρίου 26, 2019.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s